اسیر شماره 11791

راستش رو بخوای خواستم خاطرات اسارت رو یک کم به روز تر و با قلمی که خودم دوست دارم بنویسم...آخه ما هم آدمیم هرچی فیلم و داستان تا حالا راجب جنگ و اسارت و جانبازی دیدیم و خوندیم یه جورایی ماها رو از بقیه جدا کردند...طوریکه بروبچه های الان طفلکی ها فکر میکنند ما از ...اومدیمدر حالیکه ماها جلوی چشمایی هستیم که هیچوقت ما رو نمی بینند...بابا حالا یک کم ما رو ببینید...آره اینجام ...یه کم اینورتر رو نگاه کن ...آها ...بیا ...بیا...یک کم دیگه ...خب..آها ...حالا منو دیدی ...خیلی خوشحالم از زیارت شما... اسیر شماره 11791...